Ичинноровын хээр

Баян сумын Бат-Очир гэдэг хүн 1933 оны хавар Ичиноровынд урьд хэлэлцсэн ёсоор уургын морь худалдаж авахаар очжээ. Гадаа нь буухад туух нуруу нь тужаараа даарьтсан, ясан хэлхээ болтлоо турсан хээр морь бүслүүрээс нь уяатай байсанд Бат-Очир түүнээс бараг л сэжиглэж гэнэ. Гэрт нь ороод мэнд усаа мэдэлцээд морь авах тухайгаа ярьтал Ичинноров
-Тэг, тэг. Гадаа ч нэг хээр морь байна. Үүнийг авбал ав гэжээ.
Энэ үгийг дуулаад Бат-Очир даажигнаж
-Туух нуруу нь тужаараа, тугал сүүл нь годоороо үгүй болсон муу ясан хэдрэгээ шингээх газар олдохгүй нь уу?
-Үгүй, үгүй энэ чинь хурдан морь шүү. Би “сэт” Жамбаас өрөнд аваад байгаа юм. Чамайг авахгүй бол зун уяна гэжээ. Энэ хоёр энэ мэтээр ярилцаад Бат-Очир өөр нэг уургын морь аваад буцжээ. Тэр зун наадам дээр өнөөх хоёр уулзаад Ичинноров нь:
-Бат-Очир! Чи нөгөөх хаврын манай гадаа уяатай байсан хээр морио очиж үзэхгүй юу? гэжээ. Бат-Очир очиж үзвэл, хээр морь нь уягдаж ирээд, өнгө зүс ороод бараг л танигдахааргүй хачин сайхан болчихсон байж гэнэ.
Их насны морь уралдаад түрүүчийн морь гарч ирэхийг наадамчид  сэтгэл догдлон хүлээж байтал Буянт-Ухаа дээгүүр нэгэн бараан морь гарч  иржээ. Хүмүүс түүнийг урьд жилийн наадамд түрүүлсэн Будын Даваагийн хээрийг гэж таньжээ. Даваа ч өөрөө мөн гэж бодож, хээр морь улам хурдлан давхисаар их наадамд түрүүлж орж иртэл Ичинноровын морь байлаа. Дараа нь Будын Даваагийн хээр иржээ. Ичинноров гэдэг ийм айхтар уяач хүн байв.
А.Баярмагнай